Έξοδος

Περπάτησα πάρα πολύ
Σε δρόμους δίχως φως
Περιπλανήθηκε η ψυχή μου λαβωμένη
Προδωμένη απο φίλους κι εραστές
Κουράστηκα να ζω
Κουράστηκα να ελπίζω
Άφησα το απόλυτο κενό να με κυριεύσει
Και βρέθηκα στο πάτο ενός πηγαδιού

Δεν ζήτησα βοήθεια
Έμεινα εκεί παθητικός παρατηρητής
Να ακούω τις ζωές των άλλων να κυλούν
Ενώ η δική μου έμενε στάσιμη
Δείλιαζα να δώσω τέλος
Φοβόμουν
Έτσι έμεινα εκεί, μήνες ολόκληρους
Μέχρι που έγινα ένα με το σκότος

Ώσπου ξάφνου μια μέρα έγινε το απίθανο!
Άρχισα να βλέπω ηλιαχτίδες
Νόμιζα πως ήταν ψευδαισθήσεις αλλά όχι
Ήταν εκεί
Και μέρα με την μέρα πλήθαιναν
Δεν ξέρω γιατί και πως
"Τὰ πάντα ῥεῖ" σκέφτηκα
Έτσι και η δική μου ζωή

Καθώς έμπαινε φως μες στο πηγάδι
Είδα ότι δίπλα μου υπήρχε μια σκάλα
Που τόσους μήνες αγνοούσα
Και βήμα-βήμα άρχισα να ανεβαίνω
Όταν με τύφλωνε το φως,
Γύριζα προς το σκοτάδι το οποίο νοσταλγούσα
Και ένιωθα να με τραβάει κάτω
Μα με αγώνα κατάφερα να βγω

Στάθηκα για λίγο ασάλευτη
Με το βλέμμα μου εξερεύνησα κάθε σπιθαμή
Ήταν σαν να έβλεπα για πρώτη φορά
Μέσα μου ένιωθα μια ευφορία
Ένα δάκρυ κύλησε καθώς σκεφτόμουν
Πόσο τυχερή ήμουν
Γιατί τώρα μπορούσα να εκτιμήσω τη ζωή
Τώρα έβλεπα την ομορφιά γύρω μου

Τον είδα να στέκει απέναντι μου
Μια μαύρη φιγούρα σαν εμένα
Μόλις είχε βγει απ'το δικό του πηγάδι
Κοίταζε σαστισμένος γύρω του
Ώσπου τα βλέμματα μας αντάμωσαν
Χαμογέλασε και άπλωσε το χέρι
Ξεκίνησε να περπατά προς το μέρος μου
Και τότε ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά ξανά

Suffer in Silence

I can hear the children laughing 

I can hear the birds singing 

Sounds coming from the yards 

Disrupted by passing cars 

Today i feel a little numb 

As the world is waking up 

I prefer to sleep some more 

I feel a hole inside my soul 

Intoxicated with madness 

Am i in love with sadness? 

Always lurking in the shadows 

Like the brother in Deathly Hallows 

Anger leads to hate 

So i choose to isolate 

I don't believe in violence 

I am suffering in silence 

There's a devil in my mind 

Making things harder to find 

Making me feel so tired 

Making them a little wired 

 He costs me many things in life 

People i love left me behind 

People i care for broke my bones 

But they're the ones i miss the most 

In a world that doesn't care 

Certain things are tough to bare 

But i'll handle it on my own 

In my life i walk alone

Barrie-James O'Neill session for Tenement Tv. Credits

Wake Up!

You have no time to lose

Look around you

There's beauty everywhere

Look at the sky

It has a show for you everyday

Don't miss it so often

Wake Up!

Stand Up!

I know it's hard

But don't you ever give up

Everything will be alright

It is okay to be scared

It is okay to feel lost

You will find your way

Wake Up!

Stand Up!

Escape the madness

Escape the sadness

Don't let them be your friends

If you let them in

They will not get out

You will be torn to pieces

You say you already are in pieces

But only you can fix yourself

Accept yourself

Forgive your self

Love yourself

It is the only way

Let the light come inside

Let you be the light

Wake Up!

Stand Up!

Song of Myself

No need to pray

No need to speak

I finally respect

The land i rest my feet

I stare into infinity

And now i can see

The bigger image of the world

And how tiny i am in it

I know that i will fall

But then i will get up

Like the sun sets everyday

But in the morning it rises up

I couldn't get out

When i let the darkness in

I tried to find the light

And it was there, inside of me

I was always wishing

To be someone else

And now i am finally

Making up with my self

I found peace within my soul

Trying to turn life into art

I believe in beautiful skies

In passion, kindness and love

The things that weighed me down

I learned to let them go

So now i'm free to fly

To places i haven't been before

Who are you?

Sometimes I look at myself in the mirror

And ask questions – some of which I cannot answer

Who are you?

What are you doing with your life?

Are you living your dream?

Are you the person you wanted to be?

How many people have you helped?

How many people have you hurt?

And how many people love you?

Sometimes I count them

Is it worth it?

You may think they love you

But when you need them they’ll walk away

Everyone does that – myself included

What creatures are we?

We wouldn’t do that if we were Humans

What changed our hearts?

And why the hell did we let this happen?

Is it Money? Power? Glory?

You can have them all

But will you be happy without Love?

Without someone to share your happiness?

We are all passengers in this world
Born to die

So that’s what I keep telling myself:

Make your life a work of art

Use every inch of talent God gave to you

And love

Love everyone, hate no one

Live your life in peace

Screenshot from Barrie-James O'Neill's video, Paranoid

Το puzzle της ψυχής

[scroll down for English]

Αλήθεια έχεις σκεφτεί ποτέ πόσους ανθρώπους έχεις συναντήσει στη ζωή σου; Πόσοι από αυτούς γίνανε αγαπημένοι ή απλοί γνωστοί και πόσοι ανεπιθύμητοι ή ίσα υποφερτοί;

Προσπάθησα πολλές φορές να υπολογίσω μα πάντα μπερδεύομαι και χάνω το μέτρημα. 

Γνωρίζεις λοιπόν, χιλιάδες ανθρώπους. Και ο καθένας από αυτούς προσθέτει ένα κομμάτι συμπληρώνοντας το puzzle της ψυχής σου. Κάποιοι προσθέτουν περισσότερα κάποιοι λιγότερα. Όμως μόνο ένας άνθρωπος κρατά τα κομμάτια ενωμένα.

Από όλους αυτούς, μόνο ένας ολοκληρώνει την ψυχή σου.

Αυτός που καθρεφτίζει στα μάτια του το είναι σου.

Αυτός που με ένα χαμόγελο γιατρεύει τις πληγές σου.

Αυτός που σε καταλαβαίνει δίχως να μιλάς.

Αυτός που θα’ θελες να έχεις για πάντα στη ζωή σου.

Έρχεται όμως η στιγμή που φεύγει και μαζί του παίρνει όλα τα κομμάτια του puzzle. Τα γκρεμίζει αφήνοντας πίσω ένα κενό.

Τότε είναι που ξεκινάς ξανά το μέτρημα.

Τότε είναι που ξεκινάς να δίνεις ξανά σημασία στους περαστικούς.

Τότε είναι που οι άνθρωποι θα ξεκινήσουν ξανά να σου προσφέρουν κομμάτια για το puzzle σου.

Τότε είναι που θα έχεις ανάγκη αυτά τα κομμάτια.

Θα προσθέτεις συνέχεια καινούργια μα ποτέ δεν θα ολοκληρώνεις το puzzle.

Ποτέ γιατί το τελευταίο κομμάτι θα το κρατά αυτός ο ένας άνθρωπος.

Και τότε θα νιώθεις πως ποτέ ξανά δεν θα ’σαι ευτυχισμένος. Ποτέ γιατί πάντα θα σου λείπει αυτό το ένα κομμάτι που κάνει όλα τα υπόλοιπα να μοιάζουν μηδαμινά μπροστά του.

Και θα συναντάς νέους ανθρώπους. Κάποιοι θα γίνουν αγαπημένοι, άλλοι απλά γνωστοί. Κάποιοι ανεπιθύμητοι και άλλοι ίσα υποφερτοί.

Και θα μεγαλώνει η λίστα, θα πληθαίνουν τα κομμάτια.

Ώσπου μια μέρα το puzzle θα ολοκληρωθεί ξανά!

Μια μέρα θα γνωρίσεις αυτόν τον ένα άνθρωπο που θα κρατά το τελευταίο κομμάτι.

Μα πως γίνεται να το κρατά; Δεν υπάρχουν ίδια κομμάτια. Πώς γίνεται να βρίσκω το κομμάτι ξανά; Και ξανά; Και ξανά;

Γίνεται, γιατί στην τελική, αυτό το τελευταίο κομμάτι το οποίο γυρεύουμε όλη μας τη ζωή, δεν το κρατά κανένας άλλος.

Αυτό το κομμάτι το κρατάμε εμείς.

Και ολοκληρώνουμε το puzzle μόνο όταν εμείς το θελήσουμε.

Και όταν το ολοκληρώσουμε, τότε είμαστε σε θέση να βρούμε κάποιον για να το μοιραστούμε μαζί του.

 

Have you ever thought about how many people you've met in your life? How many of them became dear ones or acquaintances and how many of them became unwanted or unbearable?

I tried many times to figure this out but i always get confused and loose the count. You meet thousands of people and each one of them adds a piece into your puzzle, the puzzle of your soul. Some people add more pieces and some less. But only one person can hold those pieces together. 

Only one of them can complete your soul.
He, who can reflect your being in his eyes.
He, who can heal your wounds with his smile.
He, who can understand you without the need to talk.
He, who you want for ever in your life.

But there comes the moment he leaves you and he takes all of those pieces with him. He breaks them leaving you empty inside.

And then, you start counting again.
Then, you start paying attention to the passengers.
Then, people start adding pieces to your puzzle.
Then, you need those pieces.

You will add new ones but you will never manage to complete the puzzle.

Never, because that one person holds the last piece

And then you’ll feel like you are never going to be happy again. Never, because you will be missing that last piece which makes the rest of them seem minimal compare to it.

And you’ll meet new people. Some of them will become dear ones, some acquaintances. Some unwanted and some unbearable

And your list will grow, the pieces will multiply.

Until one day your puzzle will be completed again!

One day you’ll meet that one person who will hold the last piece.

But how is that possible? There are not identical pieces. How come I find that piece again? And again? And again?
 
It is possible, because that last piece we are searching for our whole lives, isn’t someone else’s.

We are holding that piece.

And we complete the puzzle only when we want to complete it.

And when the puzzle is complete, then we are able to find someone to share it with him.