The Wall / Το Τοίχος

[scroll down for English[

Tα κατάφεραν.

Το τοίχος που έκτισαν καλά κρατεί.

Tο πλήθος βλέπει αποχαυνωμένο,

επικροτεί κάθε τους κίνηση.

Γιατί; Πως γίναμε έτσι;

Να 'ναι τα φανταχτερά χρώματα;

 Τα σκαλιστά γράμματα;

Τα μπιτ που ηχούν κάθε φορά;

"Καταναλώνω άρα υπάρχω"

κι ας έγδαραν μια ψυχή ζωντανή.

Κι ας είναι επεξεργασμένη η τροφή,

κι ας πάθω καρκίνο δεν με νοιάζει.

Τρώω αυτό που θέλουν να τρώω,

φοράω αυτό που θέλουν να φοράω,

πάω εκεί που θέλουν να πάω.

Καταναλώνω. Υπάρχω;

Τι απέγινε η ανάγκη μας για ελευθερία;

Εγκλωβίστηκε στην ελεύθερη αγορά

ανάμεσα σε φανταχτερά ράφια

 με κάθε λογής πραμάτεια προς πώληση

Πότε θα σπάσει τα δεσμά;

Την έχω ανάγκη. Τώρα.

Το τοίχος όλο μεγαλώνει.

Μ' αυτήν μπορώ να το σπάσω.

Θέλω να φύγω να πάω μακριά.

Ξυπνήστε!

Ελάτε μαζί μου.

Ξυπνήστε σας λέω, ξυπνήστε!

Εκεί οι φράουλες δεν θα' χουν δηλητήριο,

τα αγγούρια δεν θα' χουν ορμόνες,

οι γυναίκες δεν θα μοιάζουν με καρναβάλι

και τα παιδιά; Τα παιδιά θα χαμογελούν

Ναι, θα χαμογελούν!

Μακριά από οθόνες και μοχλούς.

Η χαρά τους; Μια ζεστή αγκαλιά,

ο ήχος της βροχής, οι μυρωδιές της άνοιξης.

Θα έρθεις μαζί μου;

Θα τα βάλεις με το τοίχος;

Σου μιλάω.

Μ' ακούς;

Πέταξε την γαμημένη οθόνη,

κοίτα με στα μάτια, σου μιλάω.

Όχι μην φεύγεις σε παρακαλώ

βγάλε τα ακουστικά, σου μιλάω..

Μ' ακούει κανείς;

Μ' ακούει κανείς;

Φοβάμαι. Γιατί δεν απαντάτε;

Νιώθω μόνη. Είμαι μόνη.

Οι σειρήνες ηχούν.

Το πλήθος τρέχει.

Το πλήθος χειροκροτεί. 

Χειροκροτώ κι εγώ.

They made it

The wall stands still

The crowd is groggy

 Welcomes all their moves

Why? How did we end up like this?

Is it because of the fancy colors?

The carved fonts?

The beats that keep going on?

"I consume, therefore i exist"

Even if they skinned a living soul

Even if the food is processed

Even if i'll be lead to cancer

I eat what they want me to eat

I wear what they want me to wear

I go where they want me to go

I consume. Do i exist?

What happened to our need for freedom?

It was trapped in the open-market

Among the fancy shelves

With all sorts of merchandise for sale

When will she break the bonds?

I need her. I need her now.

The wall is getting bigger

I need her to break it down

I want to leave to go away

Wake up!

Come with me.

Wake up! Wake up!

Where strawberries will not be poisoned

Cucumbers will not contain growth hormones

Women will not look like a moving carnival

And the children? They will smile

Yes, they will smile!

Away from screens and sticks

Their joy? A warm hug,

The sound of the rain,  the smell of spring

Will you come with me?

Will you go against the wall?

I am talking to you

Do you hear me?

Drop the fucking screen

Look me in the eyes, i am talking to you

No don't leave me, please

Take off your headphones, i am talking to you

Does anybody hear me?

Does anybody hear me?

 I'm afraid. Why don't you respond?

I feel alone. I am alone

The sirens echo

The crowd runs

The crowd applauds

I applaud too

Wake Up!

You have no time to lose

Look around you

There's beauty everywhere

Look at the sky

It has a show for you everyday

Don't miss it so often

Wake Up!

Stand Up!

I know it's hard

But don't you ever give up

Everything will be alright

It is okay to be scared

It is okay to feel lost

You will find your way

Wake Up!

Stand Up!

Escape the madness

Escape the sadness

Don't let them be your friends

If you let them in

They will not get out

You will be torn to pieces

You say you already are in pieces

But only you can fix yourself

Accept yourself

Forgive your self

Love yourself

It is the only way

Let the light come inside

Let you be the light

Wake Up!

Stand Up!

Song of Myself

No need to pray

No need to speak

I finally respect

The land i rest my feet

I stare into infinity

And now i can see

The bigger image of the world

And how tiny i am in it

I know that i will fall

But then i will get up

Like the sun sets everyday

But in the morning it rises up

I couldn't get out

When i let the darkness in

I tried to find the light

And it was there, inside of me

I was always wishing

To be someone else

And now i am finally

Making up with my self

I found peace within my soul

Trying to turn life into art

I believe in beautiful skies

In passion, kindness and love

The things that weighed me down

I learned to let them go

So now i'm free to fly

To places i haven't been before

Who are you?

Sometimes I look at myself in the mirror

And ask questions – some of which I cannot answer

Who are you?

What are you doing with your life?

Are you living your dream?

Are you the person you wanted to be?

How many people have you helped?

How many people have you hurt?

And how many people love you?

Sometimes I count them

Is it worth it?

You may think they love you

But when you need them they’ll walk away

Everyone does that – myself included

What creatures are we?

We wouldn’t do that if we were Humans

What changed our hearts?

And why the hell did we let this happen?

Is it Money? Power? Glory?

You can have them all

But will you be happy without Love?

Without someone to share your happiness?

We are all passengers in this world
Born to die

So that’s what I keep telling myself:

Make your life a work of art

Use every inch of talent God gave to you

And love

Love everyone, hate no one

Live your life in peace

Screenshot from Barrie-James O'Neill's video, Paranoid

Το puzzle της ψυχής

[scroll down for English]

Αλήθεια έχεις σκεφτεί ποτέ πόσους ανθρώπους έχεις συναντήσει στη ζωή σου; Πόσοι από αυτούς γίνανε αγαπημένοι ή απλοί γνωστοί και πόσοι ανεπιθύμητοι ή ίσα υποφερτοί;

Προσπάθησα πολλές φορές να υπολογίσω μα πάντα μπερδεύομαι και χάνω το μέτρημα. 

Γνωρίζεις λοιπόν, χιλιάδες ανθρώπους. Και ο καθένας από αυτούς προσθέτει ένα κομμάτι συμπληρώνοντας το puzzle της ψυχής σου. Κάποιοι προσθέτουν περισσότερα κάποιοι λιγότερα. Όμως μόνο ένας άνθρωπος κρατά τα κομμάτια ενωμένα.

Από όλους αυτούς, μόνο ένας ολοκληρώνει την ψυχή σου.

Αυτός που καθρεφτίζει στα μάτια του το είναι σου.

Αυτός που με ένα χαμόγελο γιατρεύει τις πληγές σου.

Αυτός που σε καταλαβαίνει δίχως να μιλάς.

Αυτός που θα’ θελες να έχεις για πάντα στη ζωή σου.

Έρχεται όμως η στιγμή που φεύγει και μαζί του παίρνει όλα τα κομμάτια του puzzle. Τα γκρεμίζει αφήνοντας πίσω ένα κενό.

Τότε είναι που ξεκινάς ξανά το μέτρημα.

Τότε είναι που ξεκινάς να δίνεις ξανά σημασία στους περαστικούς.

Τότε είναι που οι άνθρωποι θα ξεκινήσουν ξανά να σου προσφέρουν κομμάτια για το puzzle σου.

Τότε είναι που θα έχεις ανάγκη αυτά τα κομμάτια.

Θα προσθέτεις συνέχεια καινούργια μα ποτέ δεν θα ολοκληρώνεις το puzzle.

Ποτέ γιατί το τελευταίο κομμάτι θα το κρατά αυτός ο ένας άνθρωπος.

Και τότε θα νιώθεις πως ποτέ ξανά δεν θα ’σαι ευτυχισμένος. Ποτέ γιατί πάντα θα σου λείπει αυτό το ένα κομμάτι που κάνει όλα τα υπόλοιπα να μοιάζουν μηδαμινά μπροστά του.

Και θα συναντάς νέους ανθρώπους. Κάποιοι θα γίνουν αγαπημένοι, άλλοι απλά γνωστοί. Κάποιοι ανεπιθύμητοι και άλλοι ίσα υποφερτοί.

Και θα μεγαλώνει η λίστα, θα πληθαίνουν τα κομμάτια.

Ώσπου μια μέρα το puzzle θα ολοκληρωθεί ξανά!

Μια μέρα θα γνωρίσεις αυτόν τον ένα άνθρωπο που θα κρατά το τελευταίο κομμάτι.

Μα πως γίνεται να το κρατά; Δεν υπάρχουν ίδια κομμάτια. Πώς γίνεται να βρίσκω το κομμάτι ξανά; Και ξανά; Και ξανά;

Γίνεται, γιατί στην τελική, αυτό το τελευταίο κομμάτι το οποίο γυρεύουμε όλη μας τη ζωή, δεν το κρατά κανένας άλλος.

Αυτό το κομμάτι το κρατάμε εμείς.

Και ολοκληρώνουμε το puzzle μόνο όταν εμείς το θελήσουμε.

Και όταν το ολοκληρώσουμε, τότε είμαστε σε θέση να βρούμε κάποιον για να το μοιραστούμε μαζί του.

 

Have you ever thought about how many people you've met in your life? How many of them became dear ones or acquaintances and how many of them became unwanted or unbearable?

I tried many times to figure this out but i always get confused and loose the count. You meet thousands of people and each one of them adds a piece into your puzzle, the puzzle of your soul. Some people add more pieces and some less. But only one person can hold those pieces together. 

Only one of them can complete your soul.
He, who can reflect your being in his eyes.
He, who can heal your wounds with his smile.
He, who can understand you without the need to talk.
He, who you want for ever in your life.

But there comes the moment he leaves you and he takes all of those pieces with him. He breaks them leaving you empty inside.

And then, you start counting again.
Then, you start paying attention to the passengers.
Then, people start adding pieces to your puzzle.
Then, you need those pieces.

You will add new ones but you will never manage to complete the puzzle.

Never, because that one person holds the last piece

And then you’ll feel like you are never going to be happy again. Never, because you will be missing that last piece which makes the rest of them seem minimal compare to it.

And you’ll meet new people. Some of them will become dear ones, some acquaintances. Some unwanted and some unbearable

And your list will grow, the pieces will multiply.

Until one day your puzzle will be completed again!

One day you’ll meet that one person who will hold the last piece.

But how is that possible? There are not identical pieces. How come I find that piece again? And again? And again?
 
It is possible, because that last piece we are searching for our whole lives, isn’t someone else’s.

We are holding that piece.

And we complete the puzzle only when we want to complete it.

And when the puzzle is complete, then we are able to find someone to share it with him.